Szukaj na tym blogu

środa, 18 lutego 2015

PIĘKNY WIEK XIX NIE TAKI PIĘKNY?

  Wiek XIX jest kojarzony z okresem zaborów, jednakże dzięki wysiłkom pozytywistów i organiczników, jak nazywa ich autor książki Piękny wiek XIX - Jerzy W. Borejsza, nastąpił pomimo ogromnej rusyfikacji rozkwit polskiej kultury. Wierzono że postęp w technice i medycynie rozwiąże wiele problemów. Demokraci wierzyli w hasła równości, wolności i braterstwa, socjaliści w obalenie kapitalizmu, liberałowie upajali się panującą wolnością. Wydawało się, że świat zmierza ku lepszemu. Autor przypomina też o tych, którzy potrafili wskazać, że powstania nie są jedyną drogą ku rozwojowi i zachowania narodu.
Właśnie takie rozmyślania, wnioski przedstawione są w 40 esejach literacko-naukowych pana Jerzego - historyka i publicysty, badaczka dziejów emigracji polskiej w XIX w., a także historii faszyzmu. Są szkicami o monarchach i rewolucjonistach, o postaciach od Napoleona III i Bismarcka po Garibaldiego, czy Marię Skłodowską-Curie.

To co wiadomo o profesorze Borejszy (sam o tym pisze we Wstępie), to Jego sympatie dla socjalizmu i ogólnie pojętej lewicy. Dlatego też większość dzieła zajmują teksty dotyczące tej tematyki, którą, jak uważa Autor, zdeprecjonowano i zafałszowano w okresie Polski Ludowej. Tym samy Autor oddaje hołd polskim ruchom socjalistycznym i rewolucyjnym w XIX wieku. Mimo że nie jestem zwolennikiem socjalizmu ani lewicy, to teksty pana profesora czytało mi się bardzo dobrze. Tym bardziej że stara się on zachować obiektywizm, a tekst w którym, w gruncie rzeczy, pozytywnie oceniono margrabiego Wielopolskiego jest tego dowodem.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz