Według tego, co podaje nieomylna Wikipedia, blog to rodzaj strony internetowej, zawierającej odrębne, zazwyczaj uporządkowane chronologicznie wpisy, a felieton jest specyficznym rodzaj publicystyki, krótkim utworem dziennikarskim utrzymanym w osobistym tonie, lekkiej formie, wyrażający osobisty punkt widzenia autora.A więc, mówiąc prościej, blog jest bardzo osobistą formą wyrażenia siebie, swoich poglądówi zainteresowań (nie tylko przez suche teksty; także poprzez zdjęcia, obrazki, filmiki). Jest ogólno- i łatwo dostępny oraz prowadzony regularnie
i w różnej formie (blog tekstowy, fotoblog, wideoblog), zawsze jednak w sieci. Felieton natomiast, chociaż także należy do swobodnych i subiektywnych środków wyrazu, jest dziełem nawiązującym raczej do tematyki aktualnej; często pisany cyklicznie, publikowany w czasopismach, nie na stronach internetowych. Jest także lepiej przemyślany i bardziej krytyczny; często ironiczny.
i w różnej formie (blog tekstowy, fotoblog, wideoblog), zawsze jednak w sieci. Felieton natomiast, chociaż także należy do swobodnych i subiektywnych środków wyrazu, jest dziełem nawiązującym raczej do tematyki aktualnej; często pisany cyklicznie, publikowany w czasopismach, nie na stronach internetowych. Jest także lepiej przemyślany i bardziej krytyczny; często ironiczny.
Dzienniki internetowe są coraz bardziej popularne, dzięki nim w czasach jakich żyjemy - epoka komputerów- informacje jakie chcemy przekazać trafiają do szerszej publiczności, a szczególnie do ludzi młodych. Jednym z dziennikarzy, którzy pokusili się o nowoczesność jest Mariusz Szczygieł- autor bloga.
W jednym z postów przedstawił nam postać Blanki Matragi, kobiety w średnim wieku, pochodzącej z Czech, od 30 lat pracującej w Libanie jako projektantka mody. Jest osobą mającą na koncie wiele wspaniałych sukcesów, którymi może się chwalić… I robi to przy każdej możliwej okazji. Jest próżna, pyszna, zadufana w sobie; nie zwraca uwagi na innych, nie obchodzi jej żadna inna osoba, ponieważ nikt nie dorasta jej nawet do pięt (Ona za to mnie w ogóle nie ujrzała i zaraz wyznaczyła kierunek marszu.).To egoistka, apodyktyczna egocentryczka . Autor porównuje ją do węża – jest tak samo złośliwa i zjadliwa, nieprzyjemna.
Ale za całą piękną obudową, kryje się zepsute do granic możliwości wnętrze:
Na najlepsze pomysły J-A wpadam. Kiedy ktoś wyrzeźbi rzeźbę trzymetrową, J-A rzeźbię czterometrową. Kiedy inny projektant robi show na 150 modelek, J-A robię na 200. J-A nie potrzebuję rad. J-A, proszę pana, muszę mieć wszystko największe.
Jednakże jej droga do sukcesu była pełna przeszkód, wymagająca pracy oraz poświęceń. Można więc zauważyć nawiązanie do pozytywistycznego hasła pracy i emancypacji kobiet.


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz